Afscheid

Een jaar of dertig geleden kwam ik bij toeval achter het orgel in de Notre Dame de Valère terecht in de Zwitserse plaats Sion. Het instrument is gebouwd rond 1400; ruim een eeuw voordat Michelangelo begon met de bouw van de Sint-Pieter in Rome en ruim een halve eeuw voordat de Santa Maria van Christoforus Columbus te water gelaten werd en men vreesde dat hij met dit schip van de aarde zou afvallen op zijn tocht naar de West; de aarde was toen immers nog plat.

Tenslotte, als je 600 jaar oude muziek speelt op een instrument van dezelfde leeftijd, dan doet dat iets met je. Dit orgel is door de eeuwen heen een stille getuige geweest van allerlei gebeurtenissen; van kroningen en overwinningen, maar ook van nederlagen en ziekten. Het stemt daarmee wat melancholiek, net als deze tijd van het jaar met zijn herfststormen. En ook van 2020 kunnen we sommige dingen missen als kiespijn, maar er is ook veel moois wat blijft.

Dat is ook het mooie: het goede overwint altijd het kwade. Je moet weleens wat geduld hebben, maar het gebeurt wel. Zelfs bij presidentsverkiezingen in de Verenigde Staten waarbij het zaaien van tweedracht en het verspreiden van leugens nu plaats lijkt te gaan maken voor verbinden en helen. Veranderingen zijn dan ook vaak een goed moment om te kijken wat je achterlaat en wat je meeneemt.

Voor mij gaat er ook veel veranderen. Na ruim twintig jaar in de Wieringermeer te hebben gewoond ga ik verhuizen naar Ermelo. En ook dat stemt wel wat melancholiek. Ik heb hier veel mooie mensen leren kennen. Collega’s in het gemeentebestuur, betrokken medewerkers, muzikanten, fractiegenoten, mijn buren, mensen op straat en van de kerk; er zijn hier zoveel mooie mensen met wie ik jarenlang heb opgetrokken. En ik ga op afstand wonen van wat mij het meest dierbaar is: mijn kinderen. Nu zijn ze volwassen en mobiel, maar toch.

Zo laat je van alles achter; ook mijn laatste project voor het behoud van het Engelse Ivimey & Cooper orgel in de Samenstroomkerk. Ik ben blij en trots dat het gelukt is dit historische en unieke instrument te behouden, ook al is dit nog maar een jonkie van “slechts” 170 jaar oud. Je moet het achterlaten en dat is ook goed; al die mooie mensen en de dierbare herinneringen neem je mee in je hart. En al die dingen? Ach, dat geeft niet, want de mooiste dingen in het leven zijn helemaal geen dingen!

Hartelijke groet, 

Johan Paul 
Raadslid ChristenUnie Hollands Kroon